My Love [HBD Sho 25/1/2009]

►2009/05/10 02:44 

My Love
~ Special fiction for Sho's birth day 2009 ~
[Sakurai Sho x Ninomiya Kazunari]
by Rab

| Special Fiction |

วันที่ 25 มกราคม...วันเกิดของโช...
ใช่...วันนี้เมื่อปีที่แล้ว เขาพลาดไป เพราะดันไปรับปากว่า ‘จะตามใจทุกอย่าง’ ผลที่ได้หลังจากนั้น คือถูกอีกฝ่ายสั่งให้ใส่ชุดเมดและบังคับให้มีอะไรกันทั้งแบบนั้น แม้กระทั่งตอนดึกเขายังโดนบังคับกอดจนหมดเรี่ยวแรงที่จะไปทำงานในเช้าอีกวัน ถึงความสุขสมที่ได้รับนั้นทำให้เขายินยอมไม่อาจขัดขืน แต่ในฐานะผู้ชายแล้วเขาเหมือนกำลังถูกแกล้งจะปั่นหัวอยู่มากกว่า...ถูกชักจูงให้ทำตามใจอีกฝ่ายอย่างไรหนทางสู้
เพราะฉะนั้นในปีนี้...เขาจะไม่พลาดอีกแล้ว!!

------------------------------------------
“นิโนะ...วันนี้วันอะไรรู้ไหม?” โชพลิกตัวเข้าทาบทับร่างเล็กกว่าที่นอนอยู่เคียงข้างจากเบื้องหลัง ไหล่เนียนที่เปล่าเปลือยโผล่พ้นผืนผ้าห่มถูกจรดริมฝีปากลงจุมพิตเบาๆ
หลังจากที่หรี่ตามองเวลาบนนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงแล้ว เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกก็ถอนหายใจแผ่วๆออกมาโดยที่ไม่ได้หันร่างมองคู่สนทนา
“นี่พึ่งจะตี 5 ครึ่งเองนะ นายจะตื่นเต้นมากเกินไปรึเปล่าโช” นิโนะบ่นออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เขาพึ่งมีโอกาสได้พักจากกิจกรรมบนเตียงกับโชตอนตี 3 กว่า แต่ไม่ทันไรก็ต้องตื่นขึ้นมาอีกจนได้
“เพราะวันนี้เป็นวันพิเศษน่ะสิ นายก็รู้ไม่ใช่เหรอ...” มือใหญ่ดึงร่างที่นอนตะแคงให้หงายลงกับเตียงก่อนที่จะทาบร่างของตนอยู่ด้านบน จากนั้นจึงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “วันเกิดของฉันน่ะ”
ดวงตากลมหลับลงก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
วันเกิดของโช...วันเกิดของคนที่รัก...ทำไมจะจำไม่ได้ จำได้แน่นอนและไม่ลืมด้วย แต่ครั้นจะบอกออกไปแบบนั้นมันก็น่าอายเกินไป เพราะฉะนั้น...
“หืม? นั้นสิ ถ้าไม่บอกก็เกือบลืมแล้วนะเนี้ย” นิโนะยิ้มออกมาอย่างระอา “อยากได้อะไรกันล่ะ?”
“อยากได้อะไร...หมายความว่าขออะไรก็ได้งั้นเหรอ?” โชยิ้มร่าพลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มนิ่มเบาๆ
“อืม..อะไรก็ได้” นิโนะพูดตอบเรียบๆ หลังจากมองรอยยิ้มที่ปรากฎชัดบนใบหน้าคนรักแล้ว เขาจึงพูดต่อ “ขออะไรก็ได้...ยกเว้นอะไรที่เคยขอให้ทำมาก่อนแล้ว อย่างเช่น ตามใจทุกอย่างหรือว่าให้ใส่ชุดเมดน่ะ ไม่ได้แล้ว!” นิโนะเน้นย้ำเสียงชัดท้อยชัดคำในท้ายประโยค
ใบหน้าหล่อที่ยิ้มแย้มในทีแรกหมองลงทันตา “นายจะขี้โกงเกินไปรึเปล่า นิโนะ” น้ำเสียงไม่ได้มีแววตำหนิเลยหากแต่สำเนียกได้ถึงความผิดหวัง โชลดตัวลงทาบทับร่างนิโนะ ซบใบหน้าของตนกับแผ่นอกขาวเนียนพลางถอนหายใจยาว เสียงบ่นพึมพำเบาๆว่า ใจร้าย ดังอยู่แผ่วๆ
“ถ้าไม่ห้ามโชก็จะขอแบบเดิมใช่ไหมล่ะ แบบนั้นมันน่าเบื่อไม่ใช่เหรอ ไม่คิดจะขออะไรใหม่ๆบ้างรึไง” แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างโอบร่างที่นอนซบอยู่บนตัวกอดเอาไว้หลวมๆ ปลายนิ้วเล็กพันเส้นผมสีเข้มเล่นอย่างสนุกมือ
นิโนะมองคนที่นอนซบอยู่ไม่ไหวติงแล้วจึงยิ้มออกมาอย่างพึงใจ อย่างน้อยๆปีนี้เขาก็สามารถป้องกันการขอแบบเดิมของโชได้เป็นที่เรียบร้อย อีกทั้งดูเหมือนยังจะทำให้โชต้องคิดหนักด้วย
อย่างน้อยๆก็คงไม่มีการขอออะไรแผลงๆแบบปีที่แล้วอีกแล้วล่ะ...
หลังจากที่ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่นาน นิโนะก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา มือที่เล่นเส้นผมของอีกฝ่ายหยุดลงก่อนจะกอดเอาไว้แบบนั้น “นี่ เอาไว้ค่อยตอบตอนเช้าก็ได้นะ...ฉันง่วงแล้ว...” เสียงที่พูดงึมงำไม่ได้ศัพท์ ดวงตากลมใสรีลงจนปิดสนิทแล้วจึงหลับเข้าสู่ห้วงนิทราของตนเอง
------------------------------------------
นิโนะตื่นขึ้นอีกครั้งในเวลาเกือบเที่ยง เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของเขา เมื่อคืนถึงได้มานอนค้างที่ห้องพักของโช และสามารถตื่นสายได้ตามต้องการ แม้ว่าตอนนี้เจ้าของห้องจะออกไปทำงานแล้ว แต่นิโนะก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ในเมื่อโชรับปากว่าตอนเย็นหลังเลิกงานจากกองถ่ายละครแล้วจะรีบกลับมาเพื่อฉลองกับเขา
หลังจากที่ลุกจากเตียงก็พบว่าถึงเวลาที่จะต้องหาอะไรใส่กระเพาะของตัวเองเสียที เมื่อเสร็จกิจธุระส่วนตัวในห้องน้ำแล้ว เขาจึงพาร่างของตัวเองไปยังส่วนที่เป็นครัว จัดการหาอาหารสำเร็จรูปที่ค้นได้จากในตู้มาทานจนอิ่ม และตอนนั้นเองที่สายตาของนิโนะสะดุดเข้ากับของบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร กระดาษแผ่นเล็กที่วางอยู่บนผืนผ้าสีชมพูอ่อนไม่ดึงดูดตาเท่ากับลายมือที่เขียนอยู่บนแผ่นกระดาษนั้น...ลายมือของโช เขารีบหยิบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กขึ้นมาอ่านด้วยความรวดเร็ว
‘ถึง นิโนะ
ของขวัญปีนี้... ถ้าทำได้อยากให้นายใส่แต่ผ้ากันเปื้อนที่วางไว้แล้วมายืนต้อนรับตอนฉันกลับบ้านพร้อมพูดว่า “กลับมาแล้วเหรอ นายท่าน” จังเลยน๊า
จาก โช’
นิโนะขยำกระดาษแผ่นนั้นปาทิ้งไปอีกด้านของห้องแทบทันทีที่อ่านจบ จากนั้นจึงหยิบเอาผ้าสีชมพูอ่อนที่เห็นอยู่ตรงหน้าออกมากางดู และพบว่าเป็นผ้ากันเปื้อนจริงๆอย่างที่เขียนบอกเอาไว้
จริงอยู่ว่าเขาได้บอกไปว่า ‘ขออะไรก็ได้’ แต่นี่มันออกจะมากเกินไปหน่อยรึเปล่า !?! ใส่แต่ผ้ากันเปื้อนพร้อมพูดว่า ‘กลับมาแล้วเหรอ นายท่าน’ เนี้ยน่ะนะ !!
ไม่มีทาง! ไม่มีวันที่เขาจะยอมเปลือยสวมแต่ผ้ากันเปื้อนที่ปิดช่วงอกจนถึงขาอ่อนด้านหน้าแล้วเปิดโล่งตลอดทั้งแผ่นหลังได้...ไม่มีทาง!!!
------------------------------------------
“เฮ้อ....เหนื่อยชะมัด” เสียงบ่นอุบอิบที่ดังเบาๆหลังจากบานประตูห้องเปิดออกมาได้ไม่นาน โชที่พึ่งกลับมาจากการทำงานนั้นดูเหมือนจะเหนื่อยอย่างที่เจ้าตัวบ่นออกมาจริงๆ เขาก้มเพื่อถอดรองเท้าที่สวมออกและพึ่งจะสังเกตเห็นเงาของร่างบางที่ยืนอยู่ตรงทางหน้า
“กลับมาแล้...ว” ทันทีที่เงยหน้าเพื่อเอ่ยทักคนรัก ชายหนุ่มก็แทบจะลืมหายใจ เขาเผลอปล่อยของที่ถืออยู่ในมือตกร่วงลงบนพื้นจนหมดก่อนที่จะขยี่ตาคล้ายกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นอยู่ก็ไม่ปาน
นิโนะที่มายืนรอต้อนรับเขาเข้าห้องนั้นสวมเพียงแค่ผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนเพียงผืนเดียว ผิวขาวเนียนที่พ้นชายผ้าออกมานั้นราวกับเชิญชวนให้สัมผัส สีชมพูของผ้ากันเปื้อนที่คล้ายกับสีของกลีบดอกซากุระช่วยขับสีผิวของนิโนะให้ผ่องขึ้นจนนึกอยากทิ้งรอยจูบสีแดงเข้ม ดวงหน้าหวานเองก็สับสีเลือดเพราะความเขินอาย ไม่ว่ามองยังไงก็เหมือนกำลังถูกเย้ายั่วอยู่ก็ไม่ปาน
“กลับมาแล้วเหรอ นายท่าน” น้ำเสียงของคนที่พูดนั้นแข็งกระด้างเป็นที่สุด แต่ท่าทางคนที่ได้ยินจะไม่คิดเช่นนั้น
โชใช้มือบีบจมูกของตัวเองก่อนที่จะเซร่างซบลงกับกำแพงทางเข้าห้องคล้ายหมดแรง “ให้ตายเถอะ!” เขาสถบออกมาด้วยเสียงอู้อี้ “เลือดกำเดาเกือบพุ่ง นายจะฆ่าฉันเหรอ นิโนะ”
“อะ...อะไรกันเล่า!!! ก็นายไม่ใช่เหรอที่บอกให้ทำแบบนี่น่ะ!” นิโนะที่พยายามข่มความอายไว้ภายในใจตะโกนแย้งออกมา
ก่อนหน้านี้ ทันทีที่เขาได้อ่านข้อความที่โชเขียนทิ้งเอาไว้ เขาก็รับปากกับตัวเองอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะไม่มีทางทำตามข้อเรียกร้องที่แสนจะลามกนี่อย่างเด็ดขาด แต่ไปๆมาๆหลังจากนั่งเล่นเกมและดูดีวีดีไปได้สักพัก เขาก็ต้องกลับมาครุ่นคิดหนักเรื่องนี้อีก
ถ้าหากโชกลับมาแล้วพบว่าเขากำลังนั่งเล่นเกมโดยไม่สนใจ ’ของขวัญ’ ที่ชายหนุ่มขอ บางทีโชอาจจะเสียใจก็ได้ เพียงแค่คิดว่าใบหน้าหล่อของโชจะต้องเศร้าลงทั้งที่เป็นวันเกิดของตัวเอง ความรู้สึกผิดก็พลันเกิดขึ้นในใจ และนั่นก็ทำให้เขาตัดสินใจทำตามข้อเรียกร้องของเจ้าของวันเกิด
“ไม่ได้ทำเพราะอยากจะทำสักหน่อย” ร่างบางที่สวมเพียงผ้ากันเปื้อนบ่นออกมา มือเล็กทั้งสองข้างดึงชายผ้ากันเปื้อนลงเพื่อปิดขาอ่อนให้มากขึ้น
“ขอโทษ..” โชเดินเข้ามาใกล้ร่างเล็กตรงหน้า เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยพวงแก้มที่แดงขึ้นเบาๆ ก่อนจะยิ้มหวานให้ “ฉันดีใจมากเลยแหละ มีความสุขมากเลย ขอบคุณนะ” ริมฝีปากประทับจูบแผ่วๆที่พวงแก้มทั้งสองข้าง
นิโนะมองรอยยิ้มที่โชมอบมาให้อย่างยินดี เขาก้มมองปลายเท้าของตัวเองแก้เขิน และทันทีที่วงแขนแกร่งโอบรอบร่างของเขา นิโนะก็ซบกายแนบกับแผ่นอกหนาปล่อยให้ชายคนรักโอบกอดร่างของตนเองเอาไว้
เสียงของหัวใจที่ได้ยินอยู่ไม่ห่าง กลิ่นอายของโชที่ชวนให้คิดถึง ทุกครั้งที่โอบกอดร่างกายเหมือนกับจะได้รับความอบอุ่นจนถึงเบื้องลึกของจิตใจ นิโนะนึกรักช่วงเวลาเช่นนี้เป็นที่สุด ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเพียงลำพังและโอบกอดซึ่งกันและกัน เพียงเท่านี้คำพูดใดๆก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป ทั้งคำหวานหรือแม้กระทั้งคำบอกรัก ราวกับใจสามารถสื่อถึงกัน สามารถเข้าใจกันได้โดยไม่จำเป็นจะต้องเอ่ยถ้อยคำใดๆออกมา
ไม่รู้ว่านานเพียงไรโชถึงยอมคลายอ้อมกอดที่โอบรัดร่างนิโนะเอาไว้ เขาช้อนใบหน้าที่ซบลงกับแผ่นอกขึ้นในขณะที่มืออีกข้างยังโอบเอวเล็กเอาไว้หลวมๆ ปลายนิ้วไล่ลงบนกลีบปากสีชมพูอ่อนเพียงเบาๆ ก่อนที่จะจุมพิตลงไป ริมฝีปากที่กดลงมานั้นเพียงแค่แตะแผ่วๆราวกับกำลังลิ้มชิมรสชาติ ก่อนจะกดแนบจูบที่ทวีความร้อนแรงมากขึ้น ปลายลิ้นค่อยๆถูกส่งป้อนเข้ามาในปากผ่านแนวฟันเกี่ยวพันไปตามเรียวลิ้นเพื่อกระตุ้น
นิโนะที่โดนรุกเร้าอย่างไม่ทันตั้งตัวทำได้เพียงยอมรับไม่อาจขัดขืน น่าแปลกที่ในตอนนี้เขาแทบจะลืมความอายที่จะต้องสวมผ้ากันเปื้อนผืนเดียวไปจนหมดสิ้น แม้กระทั้งเสียงจูบที่เกิดขึ้นเพราะถูกโชดูดดุนปลายลิ้นและหยาดน้ำลายที่ไหลออกมาตรงมุมปากอย่างไม่อาจควบคุมได้นั้นจะน่าอายขนาดไหนก็ตาม เขากลับไม่นึกถึงเลยสักนิด มีเพียงรสจูบลึกล้ำที่กำลังได้รับ ช่วงชิงเอาความคิดทุกอย่างของเขาไป
“อืม...อืมม์...” เสียงหวานครางออกมาเมื่อโชเพิ่มการปลุกเร้ามากขึ้น นอกจากริมฝีปากที่ยังไม่ผละออกจากกันแล้ว มืออีกข้างก็ลูบไล้ไปตามเส้นแนวกระดูกสันหลังที่เปล่าเปลือยเรื่อยลงมาจนถึงสะโพก แม้ว่าจะไม่ได้ลดลงต่ำไปกว่านั้น แต่มือที่ลูบไปมานั้นก็สร้างความวาบหวามให้กับนิโนะจนแทบหมดเรี่ยวแรงที่ใช้พยุงกาย
“อ่า...โช” ทันทีที่ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออก นิโนะก็หมดแรงซบร่างของตนในอ้อมกอดของอีกฝ่าย สองมือเกาะไหล่กว้างยึดเอาไว้แน่น
โชมองร่างอ้อนระทวยในอ้อมแขนพลางยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาจูบลงบนแก้มเนียนทั้งสองข้างอีกครั้ง มือโอบเอวบางเอาไว้เพื่อช่วยพะยุงร่าง
“ผ้ากันเปื้อนสีชมพูนี่เข้ากับนายจริงๆเลย ดูแล้วเหมือนกำลังถูกเชิญชวนให้กอดยังไงไม่รู้” ดวงตาคมมองร่างบางกว่าอย่างพึงใจ นิโนะเดิมมีผิวที่เนียนน่าสัมผัสอยู่แล้ว ยิ่งยามนี้สวมเพียงผ้ากันเปื้อนที่ปิดเฉพาะหน้าอกจนถึงต้นขาอ่อนเหมือนกับกำลังเรียกร้องให้ลองลูบไล้ก็ไม่ปาน
“บะ...บ้า! ใครไปเชิญชวนนาย...อ๊า..” ไม่ทันได้พูดจบนิโนะก็ต้องเกร็งร่างอีกครั้งเมื่อจู่ๆโชก็ลากปลายนิ้วผ่านยอดอกทั้งสองข้างของเขา ดูเหมือนว่าเพราะจูบเมื่อครู่จะทำให้ยอดอกชูชันจนนูนชัดภายใต้ผ้ากันเปื้อน และโชที่เห็นแบบนั้นจึงจงใจแกล้งเขาโดยการลากนิ้วผ่านหนักบ้างเบาบ้างอย่างนึกสนุก
“ทำบ้าอะไร..น่ะ” นิโนะเค้นเสียงทั้งที่ร่างยังสั่น เพราะปลายนิ้วที่ลูบไปตามส่วนต่างๆของร่างกายสร้างความร้อนผ่าวจนเขาเริ่มรู้สึกถึงความต้องการบางอย่างที่ก่อเกิดขึ้น ยิ่งพยายามระงับก็เหมือนยิ่งรับรู้มากขึ้น
“ทำอะไรงั้นเหรอ...ถามเรื่องที่รู้อยู่แล้วเนี้ยนะ” โชกระซิบเสียงต่ำลงข้างใบหู มือที่ไม่อยู่นิ่งสอดเข้าด้านใต้ของผ้ากันเปื้อนลูบยอดอกที่บัดนี้แข็งเป็นไต จงใจใช้ปลายเล็บเขี่ยสะกิดจนร่างที่อยู่ในมือสั่นสะท้านก่อนจะแลบลิ้นเลียติ่งหูเล็ก
“อ่า...อ๊า..ไม่..เอา...” เสียงครางหวานสั่นพร่า ยิ่งยามที่โชแกล้งแทรกหน้าขาเข้ามาระหว่างกลางร่าง ต้นขาแกร่งก็ถูเข้ากับส่วนสำคัญของร่างเขาคล้ายจงใจ ด้วยเพราะไม่ได้สวมอะไรปกปิดเมื่อเนื้อผ้ากางเกงที่สากสัมผัสโดนส่วนอ่อนไหวของร่างกายก็คล้ายกำลังถูกลูบโลมกระตุ้น ทำให้เขาทั้งร้อนรุ่มทั้งสั่นสะท้านจนแทบกลั่นเสียงร้องเอาไว้ไม่อยู่
“ไม่ใช่ ‘ไม่’ หรอกมั้ง แต่เป็น ‘อีก’ กับ ‘เร็วๆ’ มากกว่า” ชายหนุ่มยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู นิโนะที่กำลังต่อสู้กับความต้องการของตนเองช่างดูแล้วน่ารักน่าชังจนเขาอดไม่ได้ที่จะแกล้ง มือใหญ่ละจากหน้าอกเปลี่ยนมายังส่วนกลางลำตัวที่บัดนี้ชูชันจนดันผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่นูนออกมาเห็นเป็นรูปทรงชัดเจน
“อือ...อ่า....ไม่” ปลายนิ้วแกร่งแกล้งแตะลงบนส่วนปลายทั้งที่มีผ้ากันเปื้อนกั้นขวาง ใช้เล็บจิกเบาๆลงบนปลายยอด ทำให้นิโนะถึงกับหมดแรงยืนปล่อยร่างทั้งร่างให้โชโอบพยุงเอาไว้ เสียงร้องครางที่กั้นเอาไว้ในทีแรกเหมือนจะหลุดรอดออกมาอย่างหมดอาย
“เปียกจนซึมออกมาขนาดนี้แล้วยังจะปฏิเสธว่าไม่อีกเหรอ ร่างกายของนายน่ะซื่อตรงจะตาย ดูสิสั่นใหญ่เลย” ผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนซึ่งบัดนี้เปื้อนคราบน้ำเป็นวงตรงบริเวณที่นูนขึ้นมานั้นไม่ว่าดูยังไงก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นรอยเปื้อนของอะไร นิโนะมองร่องรอยคราบสีชมพูที่เข้มขึ้นแล้วนึกอายจนอยากจะร้องไห้ออกมา
โชกดมือลูบส่วนที่แข็งขึงจนนูนพองของนิโนะผ่านผ้ากันเปื้อนที่กั้นขวาง การกระทำนั้นเรียกเสียงครางเครือจากริมฝีปากสีสดของนิโนะได้เป็นอย่างดี หยาดน้ำที่ไหลจากส่วนปลายเริ่มซึมบนผ้ากันเปื้อนมากขึ้น คราบน้ำขยายวงกว้างและส่งเสียงดังเฉอะแฉะทุกครั้งที่โชขยับมือลูบโลม
“อ่า...ไม่...อย่า....ตรงนั้น....อ่ะ...อ๊า” สะโพกเล็กส่ายไปมาเหมือนพยายามหลบหลีบมือที่ลูบไล้ส่วนกลางลำตัวอยู่ แต่นิโนะคงไม่รู้หรอกว่าท่าทางที่ตนเองกำลังกระทำนั้นเหมือนกำลังยั่วยุชายหนุ่มอยู่ก็ไม่ปาน ร่างเล็กที่บิดส่ายอยู่ตรงหน้าในสภาพที่เกือบเปลือย สะโพกนิ่มที่เปล่าเปลือยถูกับหน้าขาราวกับเรียกร้องให้ย่ำยี
โชกลืนน้ำลายเหนียวๆลงสู่ลำคอ จากนั้นจึงดันร่างบางให้หันหลัง มือใหญ่กว่ารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างกดลงบนกำแพง มืออีกข้างยังคงปรนเปรอส่วนกลางลำตัวที่ลุกชันของนิโนะอย่างหนักหน่วง ปลายลิ้นแลบเลียไปตามลำคอขาวผ่องตรงหน้า ก่อนจะกดจูบหนักๆทว่าไม่ทิ้งร่องรอยไปทั่วลำคอและเรื่อยมายังไหล่ลาด
“โช...ไม่..ไม่ไหว..โช...อื้อ..อ่า....” ดูเหมือนว่าความต้องการในร่างของนิโนะจะมาถึงจุดเกินทน สิ่งที่โป่งผองซึ่งอยู่ในมือใหญ่แข็งเครียดและเริ่มกระตุกสั่น ของเหลวที่ไหลซึมออกมานั้นเริ่มมากขึ้นจนผ้าที่กั้นอยู่เริ่มเปียกและเกาะไปตามแท่งเนื้อร้อน
“ปล่อยออกมาสิ” เสียงกระซิบทุ้มต่ำริมใบหู โชเร่งความเร็วของมือตนเองเพื่อส่งคนรักให้ถึงจุดหมาย โดยไม่ลืมที่จะจูบไปตามพวงแก้มและหน้าผาก
“อ่า...อ๊าาาาา!!!” นิโนะกรีดร้องออกมาอย่างสุดกลั่น สะโพกเล็กที่สั่นระริกในคราแรกเริ่มขยับส่ายหนักหน่วงจนกระตุกเป็นจังหวะปลดปล่อยของเหลวที่อัดอั้นเอาไว้ออกมาจนหมดสิ้น
ร่างเล็กที่พึ่งผ่านการปลดปล่อยส่งเสียงหอบหายใจ เรี่ยวแรงที่มีคล้ายกับหมดหายไป ดีที่ว่าโชยังคงรวมข้อมือของเขายึดเอาไว้ มิฉะนั้นนิโนะคงจะทิ้งร่างของตนลงกองกับพื้นเป็นแน่
“อ่า...เปื้อนซะแล้ว” โชมองคราบที่เปรอะผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่ตนอุตสาห์ไปหาซื้อมา ของเหลวที่ฉีดพ่นออกมาเลอะอยู่ภายใต้ผ้ากันเปื้อน หากแต่มีบางส่วนที่ซึมมาถึงมือของเขาและไหลหยดลงบนพื้นห้อง
“เพราะนายนั่นแหละ!!” นิโนะยังคงเถียงไปพลางหอบไปพลาง ตัวเขาเองเมื่อก้มหน้าลงมองคราบเปรอะเปื้อนที่เกิดจากสิ่งที่ตนปล่อยออกมาก็รู้สึกอายจนพลานโกรธคนที่เป็นต้นเหตุไปด้วย “ปล่อยได้แล้ว!”
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบเสียงเล็กที่ตวาดมา แต่โชกลับขยับร่างของตนเข้าไปใกล้จนแนบชิดกับแผ่นหลังขาวเนียน ถูสะโพกของตนเองกับแก้มก้นเปลือยเปล่าของอีกฝ่ายอย่างจงใจ
ของแข็งบางอย่างซึ่งแตะอยู่ที่ร่องบั้นท้ายนั้นนิโนะแทบไม่จำเป็นจะต้องเดาเลยว่าเป็นอะไร ถึงแม้จะมีเนื้อผ้าของกางเกงกั้นขวางหากแต่ความแข็งขึงที่สัมผัสได้นั้นพอจะทำให้นิโนะจินตนาการถึงตัวตนของสิ่งนั้นยามที่สอดเข้ามาในร่างของตนเองได้
ทั้งใหญ่โต..รุ่มร้อน..และคับแน่น
ร่างบางทั้งร่างเกร็งสั่นสะท้านอีกครั้ง ส่วนไวต่อสัมผัสที่สงบลงไปเมื่อครู่เหมือนมีกระแสความร้อนไหลผ่านไปรวมกันทำให้มีปฏิกิริยาตอบสนอง สิ่งที่น่าจะอ่อนยวบลงไปแล้วกลับเริ่มแข็งขึ้นมาทีละนิด
เสียงซิบกางเกงถูกปลดออกพร้อมกับเสียงสาบผ้าที่ดังเพียงแผ่วๆทว่าได้ยินชัดเจนในเวลานี้ ดูเหมือนว่าความอดทนที่สะกดกลั้นเอาไว้จะสิ้นสุดลงแล้ว ส่วนที่ตื่นตัวเต็มที่ถูกปลดปล่อยออกมาก่อนจะแนบลงกับร่องสะโพกของนิโนะ
“ใส่เข้าไปทั้งๆแบบนี้เลยได้ไหม?” น้ำเสียงของโชนั้นแหบพร่ากว่าเดิม ส่วนสัดอันร้อนรุ่มนั้นถูไถกับปากทางที่ยังคงปิดสนิทอยู่ราวกับกำลังต้องการมุ่งเข้าสู่ด้านใน
“มะ..ไม่...มันยัง...ไม่พร้อมไม่ใช่เหรอ..ถ้าใส่ทั้งแบบนี้..จะเจ็บ...” เมื่อนึกถึงขนาดที่ใหญ่โตของโช ถึงแม้ว่าจะคุ้นเคยอยู่แล้ว แต่การสอดใส่โดยไม่ได้เตรียมการใดๆนั้น ผลสุดท้ายมักจะมีอาการเจ็บตามมาด้วยเสมอ นิโนะจึงพยายามหลีกเลี่ยงทุกครั้ง
โชโน้มตัวไปด้านหน้ามากขึ้น มือใหญ่เชยปลายคางของคนรักเข้าหาตนก่อนจะแนบจูบร้อนแรงแทนคำตอบ ปลายลิ้นที่ถูกดูดเลียอย่างดุเดือดส่งเสียงชื้นแฉะลอดออกมา
ระหว่างที่นิโนะกำลังเพลิดเพลินกับรสจูบที่ถูกหยิบยื่นให้ ปลายนิ้วมือแกร่งก็เลื่อนลงสู่เบื้องล่างผ่านช่องทางที่ซุกซ้อนอยู่ระหว่างเนินเนื้ออัดเร้นลับ นิ้วชี้ถูกสอดเข้าสู่ด้านในลึกล้ำในทีเดียวเพื่อขยายขนาด น่าแปลกที่ส่วนที่น่าจะรัดแน่นกลับไม่มีอาการต่อต้าน อีกทั้งปากทางเข้ายังคงเปิดรับนิ้วที่แทรกเข้ามานั้นอย่างว่าง่าย
“หือ? ตรงนี้...พร้อมแล้วไม่ใช่เหรอ” นิ้วถูกสอดเพิ่มเป็นสองในทันที จากนั้นจึงขยับกางออกคล้ายกับกำลังลองวัดดูว่าช่องทางคับแคบนั้นจะขยายได้สักเพียงใด ความกว้างที่เห็นนั้นจุดรอยยิ้มพึงพอใจให้กับชายหนุ่มเป็นที่สุด “ดูสิ...เพราะเมื่อคืนเราทำกันจนถึงเช้าแน่เลย ตรงนี้ของนายก็เลยยังอ่อนนุ่มอยู่เลย แถมยังเป็นสีแดงเข้มด้วย” โชเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า
ประโยคน่าอายที่ได้ยินนั้นทำให้คนฟังถึงกับหน้าแดงร้อนไปถึงใบหู ความจริงที่ว่าเมื่อคืนพวกเขาได้ร่วมรักกันจนถึงเกือบเช้านั้นไม่ทำให้นิโนะอายเท่ากับเมื่อรู้ว่าจุดซ้อนเร้นของตนเองยังคงเปิดรับแม้เวลาจะผ่านมาถึงตอนนี้แล้ว
“หยุดพูดอะไรแบบนั้นนะ!” น้ำเสียงที่ตอบกลับนั้นทั้งเบาและสั่นสะอื้น ด้วยเพราะทั้งอับอายทั้งอ่อนไหว
ชายหนุ่มยิ้วหวานอ่อนโยนให้โดยไม่ได้ตอบอะไร นิ้วที่สอดใส่อยู่ในช่องทางคับแน่นค่อยๆขยับเคลื่อนไหวเข้าออกเพื่อเปิดหนทางให้คล้ายตัวมากขึ้น
“อ๊ะ..อ่า....” ด้วยความคุ้นเคย ปลายนิ้วที่แทรกเข้ามานั้นขยับวนไปมาในแทบทุกตารางนิ้วก่อนจะจงใจเฉียดผ่านจุดไวสัมผัสของของนิโนะ
“อึก....อื้อ..” ร่างเล็กกว่ากัดริมฝีปากของตนเพื่อกลั้นเสียงครางที่กำลังจะหลุดออกมา โดยหารู้ไม่ว่าท่วงท่าของตนนั้นชวนให้มองเพียงไร นิโนะที่สวมเพียงผ้ากันเปื้อนผืนเดียวทำให้ด้านหลังเปิดโล่งจนแทบจะเรียกได้ว่าเปลือย สะโพกเล็กถูกยกขึ้นเผยให้เห็นช่องทางน่าอายที่บัดนี้มีนิ้วของเขาสอดใส่ขยับไปมาอยู่ภายใน ใบหน้าหวานแดงเรื่อราวกับกำลังยั่วเย้าอยู่ก็ไม่ปาน
โชมองปฎิกิริยาดังกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เขาดึงปลายนิ้วของตนออกจากช่องทางเปียกชื้นก่อนจะกดร่างของนิโนะให้คุกเข้าลงกับพื้น สะโพกถูกช้อนยกสูงขึ้นให้อยู่ในระดับพอเหมาะ แล้วจึงจ่อความร้อนระอุของตนกับปากทางที่ผ่านการขยายแล้ว ถูไถส่วนปลายจนอาการเกร็งเริ่มคลายลง
“โช.....” นิโนะเรียกทั้งเสียงหอบ ร่างบางที่อยู่ในท่าคล้ายคลานด้วยเข่ากับแขน ปลายลิ้นสีสดแลบเลียริมฝีปากของตนเองราวกับแสดงถึงความต้องการบางอย่าง หน้าขาทั้งสองข้างสั่นระริกรอคอยบางสิ่งเสียดแทงเข้าสู่ร่างตน
และเพียงชั่วอึดใจ สิ่งที่นิโนะรอคอยนั้นก็ทะลวงผ่านเข้ามาสู่ในร่าง ความโอราฬที่สอดใส่เข้ามานั้นแช่มช้าจนเขารับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวของสิ่งที่อยู่ภายในร่าง
“โช..อ่า...โช......อ้า.....” ความร้อนที่เสียดแทงเข้ามาในร่างนั้นคับแน่นจนรับรู้ได้ถึงรูปร่าง จากส่วนปลายอันใหญ่โตไปจนถึงท่อนลำที่ถูกดันเข้ามา แรงฝืดฝืนที่เหมือนจะสร้างความเจ็บให้ได้กลับนำมาซึ่งความรัญจวนวาบหวามจนแทบจะขาดใจ
“อ่ะ..อ๊าาา...” เสียงหวานครางออกมาอย่างร้อนรุ่ม ความเชื่องช้านั้นราวกับกำลังจะกัดกินเขาให้ตาย เรือนร่างที่คุ้นเคยทำให้จินตนาการไปถึงความสุขสมที่ได้จากการเติมเต็มจนทั่วทั้งร่างกระสันต์ต้องการทั้งหมดของโชจนแทบจะทานทนต่อไปไม่ไหวหากแต่ชายหนุ่มกลับกระทำในทางตรงกันข้าม
ต้องการมากกว่า...ร้อนแรงกว่านี้
“โช...เร็วๆ เข้ามา...ทั้งหมด” นิโนะเร่งเร้าอย่างหงุดหงิดด้วยเพราะไม่ได้ดังใจหวัง
“อ่า...อดทนอีกนิด..อีกนิดเดียว” ร่างสูงค่อยๆสอดร่างของตนเข้าสู่ภายในที่ร้อนแน่น ด้วยเพราะกลัวว่าจะทำให้นิโนะเจ็บจึงไม่กล้าที่จะแทรกเข้าสู่ภายในในครั้งเดียว แต่เลือกที่จะค่อยๆบรรจงสอดใส่ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็ทรมาณอยากจะมุ่งสู่จุดสูงสุดโดยเร็ว
นิโนะโน้มตัวลงปล่อยให้ใบหน้าแนบกับพื้นห้องโดยที่สะโพกยังถูกยกลอยเด่น สองมือที่ใช้ยันร่างเปลี่ยนมากอบกุมยังเนินเนื้อสะโพกทั้งสองข้างของตน รั้งให้แยกออกห่างจนสามารถเห็นช่องทางซึ่งบวมแดงที่กำลังเชื่อมร่างของทั้งคู่เอาไว้ได้ชัดเจน
“โช...เข้ามาสิ...เข้ามาแรงๆ...โช” เสียงกระซิบอ่อนหวานหากใบหน้าที่เหลียวหลังมองนั้นยิ่งหวานกว่า
โชมองท่วงท่าที่เย้ายวนตรงหน้าอย่างกลั้นใจ ภาพที่คนรักของตนกำลังเชิญชวนอยู่นั้นกระตุ้นความต้องการในร่างของเขาจนลืมสิ้นแทบทุกอย่าง เขาล้มเลิกความคิดที่จะร่วมรักอย่างช้าๆค่อยเป็นค่อยไป แล้วจึงกระชับมือที่กุมสะโพกเอาไว้ก่อนจะดันร่างของตนเข้าสู่ด้านในตัวนิโนะในทันที
“อ่ะ...อ้า....อ่า...” เรี่ยวแรงที่ถูกส่งดันเข้ามานั้นทำให้สติของนิโนะแทบจะดับวูบ ความเจ็บร้อนปะปนกับความสุขสมที่ผสาญกันจนไม่อาจแยกออก ความร้อนแรงของการขยับกายแต่ละครั้งนั้นก็แทบจะทำให้เขาคลั่ง ส่วนที่รองรับโชนั้นร้อนผ่าวไปหมดราวกับช่องทางนั้นกำลังละลายหลอมรวมกับท่อนเนื้อที่ถูกสอดใส่เข้ามา
“อีก...โช..ลึกกว่านี้...อ้า...”
“คาซึ...อ่า...คาซึนาริ...” เสียงครางต่ำๆของโชที่ดังออกมาแผ่วๆเหมือนสิ่งที่กระตุ้นอารมณ์ของนิโนะ สะโพกเล็กค่อยๆขยับเข้ากับจังหวะการแทรกกาย รับเอาทั้งหมดของโชให้มากที่สุด ลึกที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้
ความร้อนแรงที่มากมายจนสะกดกลั้นไม่อยู่ ร่างกายของนิโนะเกินที่จะทานทนต่ออารมณ์รักที่ก่อเกิดในตอนนี้ ส่วนกลางลำตัวที่แข็งชันทั้งๆที่ไม่ได้แตะถูกกำลังร่ำร้องอยากจะปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นเอาไว้
ของเหลวใสไหลเยิ้มจากส่วนปลายกระเซ็นเต็มพื้นห้องอย่างหน้าอาย แต่นิโนะก็ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ร่างทั้งร่างไวสัมผัสเสียจนเขากลัว หากถูกกระตุ้นมากกว่านี้ เขาคงทนต่อไปไม่ไหวปลดปล่อยออกมาก่อนจะถึงเวลาแน่นอน
ในขณะที่เกลียวอารมณ์กำลังพัดพาทั้งสองร่าง จู่ๆโชก็หยุดการเคลื่อนไหวลง ถอดถอนส่วนที่แข็งจนแทบปริของตนออกจากช่องทางร้อนรุ่ม
“อื้อ..ไม่!!!” นิโนะสะอื้นครางออกมาทันที เมื่อสิ่งที่เคยอัดแน่นในลำตัวหายไป เขาก็รู้สึกเหมือนร่างกายถูกความเย็นภายนอกแทรกเข้ามาแทนทีทันที ความหนาวเย็นนั้นสะท้านจนถึงหัวใจ
“โช...อย่าเอาออก...โช” เขาเว้าวอนทั้งที่น้ำตาปริ่ม สะโพกถูกยกให้เห็นชัดเจนมากขึ้น ช่องทางที่น่าอายนั้นเปียกชื้นและเยิ้มฉ่ำไปด้วยของเหลว
ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นห้องโดยไม่ได้เอ่ยตอบอะไร เขารั้งร่างของนิโนะให้หันมาประจันหน้า จากนั้นจึงจูบเบาๆลงบนหน้าผากคล้ายปลอบประโลม สะโพกบางถูกยกขึ้นให้นั่งซ้อนบนหน้าตัก
นิโนะที่นั่งอยู่บนหน้าขาของชายคนรักถูสะโพกของตนกับส่วนแข็งแกร่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหว่างขา สิ่งนั้นขยายใหญ่จนไม่อยากจะเชื่อว่าเคยสอดอยู่ในร่างของตน ความรู้สึกอยากครอบครองมากมายจนเขาไม่อาจบังคับตัวเองไม่ให้สั่นสะท้านยามที่ถูกส่วนนั้นแตะบนร่างตนเองได้
“โช...” เขาครางเรียกชื่อร่างสูงคล้ายวอนขอ ร่างกายในตอนนี้ร้อนรุ่มจนแทบคลั่ง ช่องทางที่ถูกบดเบียดเมื่อครู่ร้อนระอุต้องการการรุกเร้าอย่างที่สุด ส่วนสำคัญกลางร่างแข็งขึงจนแทบจะอดรนทนไม่ไหว อารมณ์รักที่ก่อตัวขึ้นรวมอยู่ที่จุดศูนย์กลางร่างต้องการจะปลดเปลื้องออกมาให้หมด
นิโนะซึ่งลืมสิ้นถึงความอายยกร่างของตนเองขึ้นเล็กน้อย ให้ปากทางอันฉ่ำชื้นของตนแตะกับแท่งเนื้อโอราฬเบื้องล่าง จากนั้นจึงค่อยๆกดร่างของตนลงครอบครองโชทั้งหมดในคราเดียว
“อุ...อ๊า!!” ส่วนที่เชื่อมกันนั้นบีบรัดแน่นราวกับต้องการหลอมรวมกัน ความเต็มตื้นที่แล่นริ้วขึ้นมาจากเบื้องล่าง ทำให้ขาทั้งสองข้างสั่นระริกไม่มีแม้แรงจะขยับกายต่อไป
หากไม่ขยับร่าง เขาคงจะต้องการจนคลั่งแน่ๆ
ใบหน้าหวานที่มีหยดน้ำตาปริ่มอยู่ตรงปลายหางตามองชายหนุ่มอย่างเว้าวอน รอยยิ้มอ่อนโยนหากแฝงไปด้วยเสน่ห์แบบบุรุษที่โชมอบมาให้นั้นทำให้นิโนะอดไม่ได้ที่จะยื่นมือลูบไล้ไปตามบ่าแกร่ง
“โช...ขอร้องล่ะ...” ปลายลิ้นแลบเลียไปตามซอกคอที่มีกล้ามเนื้อ กลิ่นอายอันคุ้นเคยยิ่งกระตุ้นให้คลั่งไคล้มากขึ้น
“อยากให้กระแทกข้างในนี้แรงๆใช่ไหม?” ร่างสูงกว่าแกล้งถามทั้งๆที่รู้ มือยกเอวบางขึ้นเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้น้ำหนักกดทับลงมาอีกครั้ง สิ่งที่ยังคงเสียบคาอยู่ภายในขยับไหวอยู่ในร่างบางคล้ายยืนยันตัวตนความต้องการ
“อ่ะ..อ่า....อืมม์” นิโนะพยักหน้าถี่ๆราวกับต้องมนต์ ขาทั้งสองข้างแยกออกกว้างจนเห็นแม้กระทั้งส่วนกลางลำตัวอันหน้าอายซึ่งโผล่พ้นผ้ากันเปื้อนออกมา
โชโอบสะโพกของนิโนะกุมเอาไว้แน่นก่อนที่จะยกร่างบางขึ้นจนส่วนที่เชื่อมโยงกันเอาไว้แทบหลุด จากนั้นจึงปล่อยให้นิโนะกดทับลงมาอีกครั้ง
“อ๊าาาา!!!” ความสุขสมที่มากเกินบรรยายได้กระจายไปทั่วร่างของนิโนะ
ชายหนุ่มเริ่มเคลื่อนไหวร่างของตนราวกับสัตว์ป่า ทั้งร้อนแรงและรุกเร้า ภายในห้องตอนนี้นอกจากเสียงหอบหายใจแล้วก็มีเพียงเสียงเนิ่นเนื้อที่กระทบกันกับเสียงครางสั่นพร่าที่หวานหู
ทั้งสองร่างที่เกาะเกี่ยวกันเอาไว้ต่างพากันและกันเข้าสู่ห้วงพายุอารมณ์อันเร้าร้อน ความเกษมสันต์ที่ก่อตัวขึ้นราวกับเหยื่อล่อที่แสนหวานทำให้ต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ
สองขาของนิโนะถูกยกขึ้นเพื่อให้สอดแทรกเข้าแนบสนิท มือเล็กยกขึ้นโอบไหล่กว้างเพื่อพะยุงให้ร่างรับเอาความรักของโชเข้ามาให้มากที่สุด ส่วนแข็งขึงที่อันแน่นไปด้วยความปรารถนาเสียดสีไปกับกล้ามท้องของโช
“อ๊า!...ไม่..ไม่ไหวแล้ว...อ๊าาาา!!!!!” เล็บเล็กจิกลงบนแผ่นหลังกว้างอย่างลืมตัว เกลี่ยวอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้นิโนะถึงกับทานทนต่อไปไม่ไหว ช่องทางร้อนผ่าวโอบรัดความร้อนรุ่มจนแน่น ก่อนจะเกร็งร่างทั้งร่างกระตุกปลดปล่อยของเหลวสีขุ่นออกมาอย่างสุดกลั้น
“อื้อ....อึก...” เสียงสะอื้นหอบปนครางดังลอดออกมาเบาๆ หลังจากถึงจุดสูงสุดแล้ว ร่างทั้งร่างของนิโนะก็สิ้นเรี่ยวแรงซบลงกับบ่าแกร่ง สติเกือบครึ่งปลิดปลิวหายไปกับสิ่งที่ปลดปล่อยออกมา เขารู้สึกเบาโหวงไปทั้งตัว หากแต่ก็ไม่นานนัก เพราะส่วนร้อนรุ่มของโชที่คังคาอยู่ในร่างยังคงแข็งแกร่งและเสียดแทงอยู่ภายใน
“อ่า...อ้า...โช...ทรมาณ....โช” ยิ่งผ่านที่สุดของอารมณ์ร่างกายก็ยิ่งไวต่อสัมผัสมากขึ้น นิโนะรับการกระแทกกระทั้นเข้าสู่ร่างด้วยความรัญจวน เขารู้สึกสุขสมจนแทบคลั่ง ทั้งๆที่ปลดปล่อยไปแล้วแต่ร่างกายกลับยังร้อนและต้องการจะหลั่งออกมาอีก หากแต่ตรงส่วนกลางลำตัวก็ไม่มีอะไรออกมานอกจากของเหลวใส
อาการหดเกร็งของนิโนะในยามปลดปล่อยนั้นไล่ต้อนโชจนเขาเองก็เริ่มทนต่อไปไม่ไหว เขาบดขยี้ร่างตรงหน้าอย่างร้อนแรง ยิ่งนิโนะครางเร้าเขาก็ยิ่งต้องการมากขึ้น ข้างในหดเกร็งถี่กระชับส่วนที่สอดใส่ทั้งอ่อนนุ่มและร้อนรุ่ม จนโชเองก็เริ่มที่พร่ามัว เขากดร่างของตนเองแรงๆอีกสองสามครั้งก่อนที่จะพ่ายแพ้ปลดปล่อยอารมณ์พลุ่งพลานของตนเข้าสู่ภายใน
“อ๊า...อืม” นิโนะครางแผ่วๆเมื่อรับรู้ถึงของเหลวอุ่นที่ฉีดพุ่งเข้าสู่ภายในร่างของตน ความร้อนรุ่มที่ผ่านเข้าสู่กายยังคงไม่มอดลงเขาจึงกอดรัดชายคนรักเอาไว้แน่น
ทั้งสองร่างโอบกอดรัดกันและกันเอาไว้ เหงื่อเม็ดโตที่ไหลรินทวมกายผสานกับหยาดหยดแห่งรักเปื้อนตามร่างกายและพื้นห้อง
ในยามนี้คำพูดใดๆเหมือนจะไม่จำเป็นอีกต่อไป เพียงแค่โอบกอดกันก็ราวกับความรักที่มีสามารถสื่อถึงกันและกันได้
รัก...รักมากที่สุด...รักตลอดไป...
เนิ่นนานจนทั้งคู่สามารถปรับลมหายใจให้เป็นปกติได้แล้ว โชจึงมองสบใบหน้าหวานที่ซบอยู่กับหัวไหล่ของตน
“เป็นยังไงบ้าง?” มือใหญ่ลูบลงบนเรือนผมสีเข้มอย่างเบามือพลางจรดจมูกลงสูดลมกลิ่นอายคุ้นเคยจากเส้นผม
“คนโรคจิต!” นิโนะเอ่ยตอบอย่างเง้างอน “ทั้งๆที่อยู่หน้าประตูห้องแท้ๆ ถ้าใครเดินผ่านมาได้ยินเข้าจะทำยังไง”
“ใครจะได้ยินก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ เสียงของนายตอนครางก็เพราะดีออก” พูดพลางโอบร่างบางขึ้นจากนั้นจึงช้อนอุ่มอย่างเบามือ
“คนลามกหน้าไม่อาย” เสียงหวานบ่นด่าทั้งๆที่หน้าแดง เขาไม่เคยรู้หรอกว่าเสียงครางของตัวเองเพราะรึเปล่า แต่โชมักจะชอบทำให้เขาร้องครางออกมาเสมอๆ
“คอยดูนะ ถ้าถึงวันเกิดฉันเมื่อไรจะเอาคืนแน่ๆ” นิโนะบ่นออกมาด้วยความโมโห ยิ่งเห็นผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่กับคราบต่างๆที่เปรอะเปื้อนเขาก็ยิ่งรู้สึกทั้งอับอายและหงุดหงิด
“เข้าใจแล้วล่ะ รอให้ถึงวันนั้นก่อนนะ” ชายหนุ่มตอบรับแกนๆ เขาอุ้มร่างที่ไร้ซึ่งเรียวแรงของนิโนะพาเข้าสู่ภายในส่วนที่เป็นห้องนอนก่อนที่จะวางลงบนเตียงอย่างเบามือ “ถึงตอนนั้นนายจะขออะไรก็ได้ แต่...ตอนนี้ให้ฉันเต็มอิ่มกับนิโนะในชุดผ้ากันเปื้อนก่อนเถอะ” ชายหนุ่มจัดการลูบไล้มือไปตามผ้ากันเปื้อนสีชมพูอ่อนอย่างชื่นชม
“อ๊ะ!! อย่านะ! ไม่เอาแล้ว...พอได้แล้ว อื้อ...อืมม์...โช.....อ่า.....” ร่างกายของนิโนะนั้นไม่อาจจะต่อต้านการปลุกเร้าของโชได้ เสียงครางหวานของนิโนะที่ดังขึ้นเรื่อยๆ สองร่างกอดก่ายกันมอบความรักให้แก่กันและกันโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆในคืนนี้

Happy Birth Day Sho
~ End ~

------------------------------------------
Talk

ในที่สุดก็ได้โพสเรื่องนี้ (ฮา) ตอนที่โพสนี่ก็เดือน 5 ซะแล้ว ที่จริงแล้วก็คิดอยู่ว่าจะลงดีไหมน๊า เพราะมันเลยมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่ด้วยเพราะมีหลายคนบอกว่าลงๆมันไปเถอะ ก็เลยโพสทั้งๆที่เลยวันเกิดของโชคุงมาแล้ว (ขอโทษนะโชจัง)
สำหรับเรื่องนี้ ใช้ชื่อตอนว่า My Love เนี้ย ที่จริงแล้วตอนแรกไม่ได้ชื่อตอนแบบนี้หรอก แต่ใช้ชื่อว่า ‘Ai no Apron’ ล่ะ (555+) แต่เนื่องจากหลายๆเหตุผล เช่น หาภาพประกอบตอนนิโนะใส่ผ้ากันเปื้อนไม่ได้ หรือ ทั้งๆที่เป็นวันเกิดของโชทำไมต้องใช้ภาพนิโนะในผ้ากันเปื้อน (ฮา) แล้วที่สำคัญกว่านั้น สต๊าฟเจย์ที่ทำภาพประกอบให้บอกว่า ชื่อมันแย่ (ฮือๆ) ก็เลยต้องเปลี่ยนชื่อมาเป็น My Love (ซึ่งสต๊าฟเจย์ก็เป็นคนคิดให้เองแหละ)
ฟิคเรื่องนี้แอบมีส่วนเกี่ยวข้องกับฟิควันเกิดของโชคุงปีที่แล้วด้วย ใครที่เคยอ่านของปีที่แล้วก็คงจะเข้าใจ (แหะๆ) แต่ใครที่ยังไม่เคย+ไม่คิดจะอ่านก็อ่านต่อไปได้เลย ไม่มีปัญหา เพราะมันเป็น Short Fic
หลังจากนี้ก็คิด Plot สำหรับฟิควันเกิดของนิโนะเอาไว้ด้วย แน่นอนว่าต้องต่อจากตอนนี้อยู่แล้ว นิโนะที่โดนแกล้งมาโดยตลอดจะมีโอกาสเอาคืนในวันเกิดของตัวเองไหม ก็ต้องติดตามต่อไปนะคะ (ฮา) แร็ปเองก็อยากจะแต่งต่อไป (ถ้ามีโอกาส)
สำหรับท่านผู้อ่านที่อายุไม่ถึง 18 ทุกคน อ่านมาถึงตรงนี้แล้วก็แกล้งๆลืมไปซะเถอะ เอาไว้อายุถึงเมื่อไรค่อยมาอ่านอีกทีเนอะ เดี๋ยวจะหาว่าแร็ปทำเสียเด็กมันไม่ดีๆ (ฮุๆ)